بمناسبت صدمین سال نزول لوح هفت شمع

سال 2006 سالگرد صدمین سال نزول لوح هفت شمع می‏باشد، بی‏مناسبت نیست که این لوح و شأن نزول و مخاطب آن و مطالب مندرج در آن را بنحو اختصار مورد مطالعه قرار دهیم.

این لوح در سال 1906 از قلم توانای حضرت عبدالبهاء خطاب به خانم جین الیزابت وایت، همسر رئیس کلیسای آزاد اسکاتلند نازل گردید.

جین الیزابت وایت از جمله افراد غربی بود که در دههء اول قرن بیستم به زیارت حضرت عبدالبهاء نائل آمد و افتخار دریافت این لوح نصیبش گردید. همسر این زن شریف، دکتر الکساندر وایت، یکی از افراد سرشناس کلیسای اسکاتلند در سال‌های اوّل قرن بیستم بود. دکتر الکساندر وایت ریاست شورای عمومی کلیسای آزاد اسکاتلند را عهده‏دار بود و در بین سال‌های 1909 و 1916 مقام مدیریت دانشکدهء الهیات دانشگاه ادینبورگ را داشت.

در سال 1905 خواهر و شوهر خواهر خانم وایت، او و دوستش، خانم نورنبرگ کراپر را برای گذراندن ایام تعطیلات به مصر دعوت کردند. ضمناً خانم نورنبرگ کراپر دعوتنامه‌ای برای ملاقات با حضرت عبدالبهاء داشت و از اینرو از دوستش خانم وایت خواست که همراه او به این ملاقات برود.

خانم وایت دربارهء این دعوت با پروفسور ادوارد براون که از دوستانش بود مشورت کرد و پروفسور براون او را به این کار تشویق نمود.

به این ترتیب خانم جین الیزابت وایت به اتّفاق دوستش در سال 1906 در عکّا به زیارت حضرت عبدالبهاء مفتخر گردید. حضرت عبدالبهاء در آن زمان هنوز به عنوان زندانی دولت عثمانی در عکّا بسر می‌بردند. به لحاظ محدودیت‏ها و شرایط خاص حاکم بر آن محیط، این ملاقات بسیار کوتاه بود و وضعی پیش آمد که زائرین غربی مجبور به ترک عکّا شدند. وضع چنان اضطراری بود که حتّی فرصت خداحافظی دست نداد و خانم وایت به عنوان خداحافظی نامه‌ای به حضور حضرت عبدالبهاء تقدیم داشت. حضرت عبدالبهاء در پاسخ او مکتوبی فرستادند و در ضمن آن دربارهء هفت شمع وحدت سخن گفتند و وقایع آینده را پیشگویی نمودند. این مکتوب به عنوان لوح هفت شمع معروف است و چنین آغاز می گردد:

"ای منجدبه محبت‏الله، مکتوبی که هنگام رفتن مرقوم نموده بودی ملاحظه گردید از مضمون مسرور شدم و امیدوارم که دیدهء بصیرت چنان باز گردد که حقایق اسرار ملکوت واضح و آشکار شود. در بدایت مکتوب کلمهء مبارکی مرقوم و آن اینست من مسیحی هستم. ای کاش جمیع عالم مسیحی حقیقی بود زیرا مسیحی لفظی بودن آسان ولی مسیحی حقیقی بودن مشکل..."¹

ملاقات با حضرت عبدالبهاء عمیقاً بر روح و قلب خانم وایت اثر گذاشت بطوری که پس از مراجعت از این سفر، شروع به گسترش تعالیم بهائی در بین خانواده و دوستان خود و مردم ادینبورگ نمود.

دکتر الکساندر وایت ، شوهر خانم وایت، در زمینهء اتّحاد کلیساها فعّالیت می‏کرد و همسرش نیز با او همکاری داشت، ولی پس از مراجعت از عکّا، خانم وایت ایجاد اتّحاد در بین همهء ادیان و در واقع اتّحاد شرق و غرب را وجههء همّت خود قرار داد. خانم وایت به الهی بودن دیانت بهائی ایمان داشت و عمیقاً تحت تأثیر جامعیت تعالیم آن قرار گرفته بود. او با تاریخ امر و شرح حال شهدای اوّلیهء این آئین و تعالیم عالیهء آن کاملاً آشنایی پیدا کرده بود و اشتیاق این زن شریف به رساندن این پیام به اندیشمندان و افراد برجستهء ادینبورگ بود که موجب گردید زمینهء مسافرت حضرت عبدالبهاء به ادینبورگ، در سال 1912 فراهم گردد.

خانم وایت پس از ملاقات با حضرت عبدالبهاء پیوسته مروّج پیام آئین بهائی بود ولی به لحاظ بستگی به کلیسا و موقعیت خاصّی که همسرش در کلیسا داشت، بنحوی احتیاط‏آمیز رفتار می‌نمود. با این حال خانهء او در ادینبورگ محلّ تشکیل جلسات برای معرّفی امر و مرکز انتشار دیانت بهائی بود. او همیشه در پی فرصتی بود که بتواند امر را به رهبران روحانی کلیسا در سراسر جهان معرّفی نماید. در سال 1910 چنین فرصتی پیش آمد زیرا کنفرانس جهانی تبلیغی مسیحیت در ادینبورگ برگزار گردید. در طیّ این کنفرانس خانم وایت نسخه‏هایی از کلمات مکنونهء حضرت بهاءالله را در بین شرکت‏کنندگان توزیع نمود. خانم وایت در سال 1911 مجدّداً در لندن به زیارت حضرت عبدالبهاء موفق گردید و وسائل پذیرایی از ایشان را در منزل خود در ادینبورگ در سال 1912 فراهم نمود.

هفت شمع وحدت

لوح هفت شمع تلویحاً از وقایع آینده خبر می‏دهد و موضوع اصلی آن اتّحاد است که محور اصلی همهء تعالیم حضرت بهاءالله می‌باشد. در این لوح حضرت عبدالبهاء با اشاره به اینکه اتّحاد نوع بشر یا وحدت عالم انسانی در ادوار گذشته غیرممکن و محال بوده است، تحقّق چنین اتّحادی را در این زمان امکان‏پذیر دانسته می‌فرمایند:

"امّا حال وسائل اتّصال بسیار و فی الحقیقه قطعات خمسه عالم حکم یک قطعه یافته و از برای هر فردی از افراد سیاحت در جمیع بلاد و اختلاط و تبادل افکار با جمیع عباد در نهایت سهولت میسّر... لهذا اتّفاق کلّ و اتّحاد عموم ممکن الحصول و این اسباب از معجزات این عصر مجید و قرن عظیم است و قرون ماضیه از آن محروم زیرا این قرن انوار عالمی دیگر و قوّتی دیگر و نورانیتی دیگر دارد"²

سپس به هفت شمع وحدت به این ترتیب اشاره می‌فرمایند:

"و عاقبت در انجمن عالم شمع‌های روشنی برافروزد و مانند بارقهء صبح این نورانیّت عظیمه آثارش از افق عالم نمودار گشته. شمع اوّل وحدت سیاسی است و جزئی اثری از آن ظاهر گردیده، و شمع دوّم وحدت آراء در امور عظیمه است آن نیز عنقریب اثرش ظاهر گردد، و شمع سوّم وحدت آزادی است آن نیز قطعیاً حاصل گردد، و شمع چهارم وحدت دینی است این اصل اساسی است و شاهد این وحدت در انجمن عالم به قوّت الهیه جلوه نماید، و شمع پنجم وحدت وطنی است در این قرن این اتّحاد و یگانگی نیز به نهایت قوّت ظاهر شود و جمیع ملل عالم عاقبت خود را اهل وطن واحد شمارند، و شمع ششم وحدت جنس است جمیع من علی الارض مانند جنس واحد شوند، و شمع هفتم وحدت لسان است یعنی لسانی ایجاد گردد که عموم خلق تحصیل آن نمایند و با یکدیگر مکالمه کنند این امور که ذکر شد جمیعاً قطعی الحصول است زیرا قوّتی ملکوتیه مؤیّد آن است..."³

چنانچه ملاحظه می‏شود حضرت عبدالبهاء اتّحاد را به نور تشبیه فرموده‌اند که عالم انسانی را روشن می‌نماید و از اینرو آن را در جنبه‏های مختلف حیات اجتماعی بشر با نهاد شمع توصیف فرمو‌ده‌اند. امّا این هفت شمع وحدت یا هفت مرحلهء اتّحاد جامعهء بشری که حضرت عبدالبهاء ذکر فرموده‏اند لزوماً به ترتیب وقوع بر شمرده نشده است و این معنا را از سایر آثار امری نیز می‌توان استنباط نمود.

در واقع این هفت شمع یک نوع رهنمود کلّی دربارهء تحقّق مراحل اتّحاد در آینده می‏باشد و بدیهی است که هر مرحله از این مراحل هفتگانه خود مراحل و تحوّلات کوچکتری را در بر خواهد گرفت. بعضی از این مراحل در آثار توضیح داده شده و بعضی از آنها هنوز زود است که چگونگی تحقّقش پیش بینی گردد. در حقیقت این مراحل شکل گیری وحدت عالم انسانی زیربنای اصلی صلح اعظم خواهد بود که حضرت بهاءالله وعده فرموده‌اند و نباید انتظار داشت که در آیندهء نزدیک واقع گردد، بلکه در طیّ قرون آینده به تدریج به وقوع خواهد پیوست.

وحدت سیاسی

تشکیل جامعهء ملل بعد از جنگ جهانی اوّل و سازمان ملل متّحد بعد از جنگ جهانی دوّم را می‏توان بازتاب‌های اوّلیه‌ای از مراحل این وحدت بشمار آورد. جامعهء ملل را حضرت ولیّ امرالله به عنوان مقدّمهء تشکیل محکمهء کبرای بین‏المللی که حضرت بهاءالله وعده فرموده‏اند توصیف می‌فرمایند:

"بالاخره جمعیت امم و عُصبه ملل، مبشّر محکمهء کبری، که به فرمودهء مبارک باید در انجمن عالم تأسیس و سراپردهء آن در قطب امکان به همّت دول و ملل ارض مرتفع گردد، از حیّز غیب قدم به عرصهء وجود نهاد"⁴

آنچه که حضرت عبدالبهاء در لوح هفت شمع ترسیم فرموده‏اند یک دیدگاه کلّی و وسیع از تاریخ آیندهء بشریّت است، دیدگاهی بس عظیم، پر شکوه و نوید دهنده و در عین حال مبتنی بر واقع‏بینی و همگام با حرکت تاریخ. در این لوح نظریه‌ای مثبت و خوشبینانه دربارهء تاریخ و نیروهای تاریخی ارائه گردیده که با سایر فرضیه‌ها دربارهء تاریخ که بر اساس انگیزه‌های مادّی و متّکی بر مبارزه و جنگ می‌باشند در تضادی آشکار قرار می‌گیرد.

براساس این دیدگاه، نیروهای تاریخی که تمدّن را به پیش می‌برند نیروهایی هستند بر اساس همکاری و هم‏آهنگی، که سعی بر این دارند تا اتّحاد را به تدریج در دایره‏های وسیع‌تری متحقّق سازند. واقعیات تاریخی نیز مؤیّد این نظر است. مطالعهء سیر تکاملی حیات اجتماعی بشر که از اجتماعات کوچک و اتّحاد خانواده آغاز گردیده و به تدریج به اتّحاد قبیله، حکومت شهری و اتّحاد ملّی و منطقه‌ای انجامیده و در این زمان وارد مرحلهء جهانی شدن می‌شود خود گویای این حقیقت است. اتّحاد نوع بشر نشانه‏ای از بلوغ بشریّت است که جوامع بشری از ابتدای تاریخ در جهت آن در حرکت بوده‌اند.

از جمله تحوّلات مهمّ و مثبت در این راستا در قرن بیستم ظهور و گسترش سازمان‏های همکاری منطقه‌ای بوده است که عامل بسیار مهمّی در جهت استقرار صلح و اتّحاد ملل می‌باشد. این حرکت، یعنی گرایش ملل به منطقه‌ای شدن در نیمهء قرن بیستم، بعد از جنگ جهانی دوّم آغاز گردید. یکی از مهمّ‌ترین و موفّق‌ترین این سازمان‌ها اتّحادیهء اروپا است. قارّهء اروپا که در اوایل قرن بیستم به فرمودهء حضرت عبدالبها مانند زرّادخانه و انبار موادّ منفجره گردیده و منتظر یک جرقه⁵ بود، و در نهایت این جرقه موجب شعله‌ور گردیدن آتش دو جنگ خونریز و ویرانگر جهانی گردید، در اواخر قرن بیستم در زیر چتر اتّحادیهء اروپا متّحد گردید. این تحوّلات سازنده در طیّ یک قرن خود به نحو آشکاری ترسیمگر مرحله‏ای از این اتّحاد می‏باشد. این نیروهای مثبت سرانجام بشریّت را به سوی اتّحاد کامل جامعهء بشری یا وحدت عالم انسانی به پیش خواهد برد.

وحدت آراء

در مورد اتّحاد افکار در امور عظیمه که تحت عنوان شمع دوّم آمده است می‌توان گفت که تحوّلات و پیشرفت‏های فن‏آوری که انقلابی در ارتباطات جهانی به وجود آورده خود زمینه و ابزار را برای اتّحاد فکری فراهم ساخته است. امروزه بزرگترین کنفرانس‌ها و گردهمایی‌های بین‏المللی، فرصت‏های بسیار ارزنده‌ای برای تبادل افکار و مشاوره در امور مهمّ و نهایتاً اتّحاد افکار به وجود می‌آورد. شبکهء اینترنت به عنوان یک وسیلهء ارتباطی سریع بین‏المللی همهء کره زمین را در بر گرفته و ملل و اقوام مختلف را در ارتباط نزدیک و سریع با یکدیگر قرار داده است. این وسیله خود می‌تواند نقش مهمّی در اتّحاد افکار بازی نماید. البته همانگونه که اشاره شد در حال حاضر بشریّت در سرآغاز این مراحل اتّحاد است بنا بر این هنوز تضادّ افکار و اختلاف نظر در بین مردم جهان بی‌نهایت زیاد است که چه بسیار به مشاجره می‌انجامد و خود منشأ بسیاری از ناآرامی‏ها و آشوب‌های جهان می گردد. ولی به نحو اجتناب ناپذیری طلیعهء یک عصر جدید نوید آن می‏دهد که به تدریج در طیّ سال‏ها و قرون آینده، بشریّت به اتّحاد افکار در مسائل اصلی مربوط به حیات جمعی خود نائل گردد.

امروزه مقابله با مشکلات بزرگ جهانی، مسائلی از قبیل آلودگی محیط زیست، مبارزه با بیماری‏های مسری، تأمین بهداشت عمومی، تعلیم و تربیت اطفال و مبارزه با بیسوادی در سطحی جهانی نیازمند همکاری و همفکری همهء ملل جهان می‏باشد. در واقع این مشکلات جهانی را بدون همفکری و تعهد ملل مختلف نمی‏توان حل نمود. وجود این مسائل خود زمینه‏ای برای گسترش اتّحاد فکری مردم جهان فراهم می‏سازد.

وحدت آزادی

بدیهی است یک جهان متّحد نمی‌تواند بپذیرد که جمعی از اعضایش از نعمت آزادی در زمینه‌های مختلف محروم باشند. محترم دانستن آزادی فردی و رعایت حقوق اوّلیهء انسانی اوّلین سنگ زیربنای یک جامعهء مرفّه و پیشرو می‌باشد.

تنظیم و تصویب اعلامیهء جهانی حقوق بشر در سطح بین‏المللی در نیمهء قرن بیستم گامی بس مثبت و سازنده در جهت تأمین رفاه و آزادی‏های انسانی بود. گرچه با گذشت بیش از نیم قرن از تصویب این اعلامیه، هنوز بسیاری از انسان‏ها در نقاط مختلف جهان تحت رژیم‌های دیکتاتوری بسر می‏برند و عملاً از بسیاری از آزادی‌های فردی و حقوق انسانی خود محروم هستند ولی صرفاً تصویب این اعلامیه توسط ملل متعدّد خود از نظر تاریخی گام بزرگی به جلو بود.

حرکت دیگری که در این راستا ملاحظه می‌شود استعمارزدایی و کسب استقلال ملّی و خود مختاری ملل و اقوام است. در طیّ قرن نوزدهم و بیستم با ظهور جنبش‏های استقلال طلب در سراسر جهان و نهایتاً انحلال امپراطوری‌های بزرگ استبدادگر، بسیاری از ملل و اقوام به کسب آزادی و خودمختاری ملّی نائل گردیده‌اند. البتّه هنوز بعضی از اقوام در گوشه و کنار جهان در تلاش کسب این آزادی هستند ولی کلّاً جوّ جهان نسبت به این مسئله در جهت مثبتی تغییر یافته و نوید دهندهء آنست که مآلاً همهء مردم جهان به این آزادی نائل گردند.

وحدت دینی

وحدت دینی به عنوان شمع چهارم آمده است و آن را اصل اساس توصیف فرموده‌اند. این مسئله حائز اهمیت است، بخصوص در این زمان که ملاحظه می‌شود دین و احساسات دینی در دو جهت مخالف گرایش پیدا کرده و راه افراط و تفریط پیموده است. از یک طرف، بنیادگرابی مذهبی است که اختلافات دینی را دامن زده و نظم و آرامش جهان را به خطر انداخته است، و از سوی دیگر تردید و سوء ظن نسبت به دین، و در نهایت، بی‏اعتقادی کامل و نفی دین بطور کلّی می‌باشد. چه که بسیاری از مردم دین را عامل اصلی اختلافات، جنگ‌ها و مصائب بشری و بزرگترین مانع بر سر راه صلح جهانی می‌دانند. در حالیکه از نظر آئین بهائی دین خود عامل مهمّی جهت برقراری صلح و آرامش در جهان می‏باشد. حضرت بهاءالله می فرمایند:

"دین‏الله و مذهب‏الله از برای حفظ و اتّحاد و اتّفاق و محبّت و الفت عالم است او را سبب و علّت نفاق و اختلاف و ضغینه و بغضاء منمائید"⁶

در وعدهء صلح جهانی، بیانیهء بیت العدل اعظم به اهمّیت دین در جهت تحقّق صلح بهه این نحو اشاره شده است: "هیچ کوشش معتبری در راه اصلاح امور انسانی و تأسیس صلح جهانی نمی‌تواند از امر دین غافل ماند"⁷

اینکه چگونه اتّحاد دینی در جامعهء بشری تحقّق خواهد پذیرفت مسئله‌ای قابل تعمّق است. ولی قدر مسلم آنست که این اتّحاد به هیچ وجه با فشار و زور و تبلیغات همراه نخواهد بود، بلکه مستلزم یک نوع آگاهی برتر، و رسیدن به درجاتی از بلوغ روحانی و معنوی خواهد بود که به تدریج بشریت به آن نائل خواهد شد.

وحدت وطنی

منظور از اتّحاد ملل در یک سطح جهانی از دیدگاه آئین بهائی نظامی است شبیه یک نظام فدرال جهانی بر اساس امنیت جمعی، که ملل عضو در امور داخلی خود آزاد بوده ولی در سطح جهانی متّحد باشند. تمرکز قدرت و یا هم شکلی و هم گونگی به هیچ‌ وجه مورد نظر نیست، بلکه تنوّع فرهنگی ترویج می‌گردد و چند گونگی ارج نهاده می‌شود. در واقع وحدت در کثرت است یعنی اتّحادی است بر اساس همکاری و همگامی همهء ملل و فرهنگ‌ها که قادر است انگیزهء خودخواهانهء ملیّت‌گرایی را تعدیل نماید.

پیشرفت علوم و صنایع امروزه جهان را به صورت یک وطن واحد یا به اصطلاح دهکده‏ای جهانی درآورده است و بیش از پیش حقیقت این بیان مبارک حضرت بهاءالله که: "عالم یک وطن محسوب است و من علی الارض اهل آن"⁸ بر جهانیان روشن گردیده است.

قرن بیستم قرن انوار خوانده شده، چه که سرآغاز مراحلی است که بشریت را به سوی یک اتّحاد جهانی به پیش می‌برد و در نهایت در طیّ قرن‌های آینده به وحدت عالم انسانی و صلح اعظم خواهد انجامید. همانگونه که ناآرامی و سرکشی و انقلابات روحی نوجوانی در هر انسان سر آغاز رسیدن به بلوغ و مرحلهء عقل و ادراک خواهد بود به همین نحو آنچه که امروزه به صورت انقلابات، ناآرامی‏ها، کشمکش‏ها و اختلافات بین ملل جهان ملاحظه می‌گردد در نهایت به بلوغ جمعی نوع بشر منتهی خواهد شد.

وحدت جنس

تنوّع نژادی بیش از آنکه موردی برای اختلاف و تعصب باشد در حقیقت خود موجبی است برای غنی سازی فرهنگ بشری. همانگونه که تنوّع حیوانات و گیاهان در حیات جمعی کرهء زمین تأثیری مثبت دارد، همانطور هم نژادها و فرهنگ‌های مختلف باعث غنی سازی و بارورتر شدن تمدّن بشری می‌گردند. تنوّع نژادی از دیدگاه آئین بهائی منبعی از زیبایی و غنای جامعهء بشری شناخته شده است نه موجبی برای بیگانه نگری و جنگ و ستیز. بیان زیبای حضرت عبدالبهاء در مورد زیبایی و تنوّع گل‏های یک گلستان نمونهء بارزی از این رویکرد بهائی می‌با‌شد.

تجربهء دیانت بهائی عملاً نشان می‏دهد که نژادها و فرهنگ‏های مختلف به خوبی می‌توانند در یک چهارچوب جهانی در کنار هم فعّالیت نمایند، و در عین حال که ویژگی‌های نژادی و فرهنگی خود را حفظ می‌کنند عضو یک جامعهء وسیع‌تر و متنوّع‌تر نیز باشند. این امر نه تنها امکان پذیر، بلکه در مرحلهء کنونی تمدّن بشری ضروری و حیاتی است. در حقیقت این نحوهء همزیستی مسالمت آمیز نشانهء آشکاری از یک جامعهء سالم می‏باشد. ‌می‌توان گفت که اتّحاد واقعی تنها در چهارچوب یک جامعهء متنوّع و گوناگون امکان پذیر است ، وگرنه افراد یک نژاد یا یک قوم خود از نوعی اتّحاد طبیعی برخوردار می‌باشند.

وحدت لسان

اتّحاد زبان تحت عنوان شمع هفتم آمده است. شکی نیست وجود یک زبان بین‏المللی که علاوه بر زبان مادری به مردم جهان از طفولیت در مدارس آموخته شود خود وسیلهء مؤثّری برای ایجاد تفاهم بین مردم جهان، و در نهایت درک و شناخت ویژگی‌های فرهنگی یکدیگر خواهد بود و در تحقّق اتّحاد جهانی عاملی قوی و کارآمد بشمار می‌رود. اینکه چه زبانی به عنوان زبان بین‏المللی انتخاب خواهد شد هنوز معلوم نیست و انتخاب آن را حضرت بهاءالله موکول به تصمیم سران دول و ملل جهان فرموده‏اند که از طریق مشورت با یکدیگر زبانی بر گزینند. می‌فرمایند:

"از جمله اموری که سبب اتّحاد و اتّفاق می‏گردد و جمیع عالم یک وطن مشاهده می‏شود آنست که السن مختلف به یک لسان منتهی گردد... باید جمیع ملل نفوسی معیّن نمایند از اهل ادراک و کمال تا مجتمع شوند و به مشاورت یکدیگر یک لسان اختیار کنند"⁹

بدیهی است هر زبانی که به عنوان زبان بین‏المللی انتخاب گردد در پیشبرد صلح و تفاهم جهانی گامی بسیار مؤثّر خواهد بود و انقلابی در ارتباطات جهانی ایجاد خواهد کرد.

لوح هفت شمع از نطر پیشگویی‏های آینده در مورد اتّحاد نوع بشر بسیار حائز اهمیت است. حضرت ولیّ امرالله بر اهمیت این لوح تأکید نموده و قسمت‏هایی از آن را در چند توقیع نقل فرموده اند.

در کتاب قرن انوار، که از سوی بیت عدل اعظم صادر گردیده، در فصل یازدهم به این لوح و مخاطب آن اشاره شده که به عنوان حسن ختام در اینجا نقل می‌گردد:

"ده‏ها سال و شاید زمانی بیشتر لازم است تا پیش‌بینی‌های مندرج در این سند مهمّ کاملاً وقوع یابد امّا امروز ملاحظه می‌کنیم که چهارچوبهء اصلی چنان وعده‌هایی در سراسر جهان برقرار گردیده است. مثلاً در سیر وحدت نژادی و وحدت دینی که به تصریح در بیان حضرت عبدالبهاء ذکر شده با وجود مخالفت عدّه‌ای پیشرفتی شایان رخ داده و لزوم وحدت زبان و نیاز به زبان بین‏المللی نیز از جمیع جهات احساس می‌شود. چنانکه با نبودن زبان بین‏المللی، سازمان ملل متّحد و بسیاری از جامعه‌های غیر دولتی مجبور شده‌اند که چند زبان رسمی برای خود برگزینند و تا زمانی که توافق بین‏المللی در تعیین زبانی عمومی حاصل نگردد این مشکل حل نخواهد شد... مفهوم وحدت آراء در امور عظیمه که در اوایل قرن بیستم حتی ذرّه‌ای در مرام و آرمان‌های کسی دیده نمی‌شد نیز امروز در همه جا در برنامه‌ها پیشرفت اقتصادی و اجتماعی و کمک‌های انسانی و نگرانی دربارهء محیط زیست در خشکی و دریا عیان گردیده است.

امّا راجع به وحدت سیاسی حضرت ولیّ امرالله بیان داشته‌اند که مقصود وحدتی است که دول حاکمه بین خود قرار دهند و آن جریانی تدریجی است که در مرحلهء کنونی تاریخ، تأسیس سازمان ملل متّحد نمایشی از آن است. وحدت وطن متوجه واقعیت امروز است که مردم جهان هر چند با هم اختلاف داشته باشند باز اکثراً پذیرفته‌اند که همه ساکنان یک وطن جهانی‏اند.

امّا وحدت آزادی امروز آرزوی جمعیّت کرهء زمین گردیده است و از تحوّلات بزرگی که در این باره به وجود آمده و شاید در ضمیر منیر حضرت عبدالبهاء نیز وجود داشته، نابودی شگفت انگیز استعمار و بالنتیجه ترویج خود مختاری است که یکی از خواص برجستهء هویت ملّی در آخر قرن بیستم است".¹⁰ ■

یادداشت‏ها

1- حضرت عبدالبهاء، لوح هفت شمع، کتاب هفت شمع وحدت (نسخهء انگلیسی)، انجام خورشید، مؤسّسهء مطبوعات امری، لندن، 1991، ص167.

2- حضرت عبدالبهاء، توقیعات مبارکه (19۲۷-19۳۹)، حضرت ولیّ امرالله، مؤسّسهء ملّی مطبوعات امری، ایران، 129 بدیع، ص269.

3- همانجا ، صص269-270.

4- حضرت ولیّ امرالله، کتاب قرن بدیع، ترجمهء نصرالله مودّت، مؤسّسهء معارف بهائی، کانادا، ص623.

5- حضرت عبدالبهاء، بهاءالله و عصر جدید، دکتر اسلمنت، مؤسّسهء مطبوعات امری، برزیل، ص272.

6- حضرت بهاءالله، لوح مقصود، مجموعه‏ای از الواح جمال اقدس ابهی، ص102.

7- وعدهء صلح جهانی، بیانیهء بیت العدل اعظم خطاب به اهل عالم.

8- حضرت بهاءالله، منتخباتی از آثار، شماره 117، لجنهء نشر آثار امری، لانگنهاین- آلمان، ص160

9- حضرت بهاءالله، لوح مقصود، مجموعه‏ای از الواح جمال اقدس ابهی، لجنه نشر آثار، آلمان، ص99.

10- قرن انوار، مرکز جهانی بهائی، ص108.

منابع

1- کتاب هفت شمع وحدت (نسخهء انگلیسی)، نوشتهء انجام خورشید. 2- قرن انوار.

3- توقیعات حضرت ولیّ امرالله.

4- کتاب قرن بدیع.

منبع مقاله: پیام بهائی شمارهء ۳۱۹

نظر بدهيد
لطفا نقد و نظریات خود را صرفا در رابطه با موضوع مقاله بنویسید. متن هایی که در آن به افراد تهمت و یا بی حرمتی شده باشد، فورا از سایت حذف خواهند شد. نوشته هایی که در آن آدرس سایت شما آمده باشد فورا حذف خواهند شد.
کاربر:*
ایمیل:
عنوان نظر:
متن نظر:*

Powered by AkoComment!