(سخنرانی در دهمین دورۀ انجمن ادب و هنر لندن – دسامبر 2006)

 یاران گرامی و سروران ارجمند

عرائضی که بحضورتان تقدیم می شود بی گمان مستلزم وقت بیشتر و مبسوط تری است اما چون در برنامه بیک ساعت کفایت شده ناچار به تلخیص خواهم پرداخت امیدوارم که شما بیک پیمانه از دریائی قناعت فرمائید و نارسائی کلام را به بزرگواری خود نادیده گیرید.

این عرایض در تحت عناوینی چند ارائه می شود:

1.  عوامل مؤثّر در جهانی شدن
2.  مفاهیم جهانی شدن
3. علل مخالفت عده ای با جهانی شدن
4.  لزوم تعریف نو و جامعی از جهانی شدن
5. موضع دیانت بهائی در برابر پدیدۀ جهانی شدن
6.  دیانت بهائی بعنوان بهترین برنامۀ جهانی شدن درست و سودمند
7. همۀ جوانب جهانی شدن از هدف ها – قوانین و ارزش ها گرفته، تا سازمانها و کیفیت روابط را در دیانت بهائی می توان یافت .

 مقدّمۀ تاریخی

برطبق تورات مقدّس "در ابتدا خدا آسمان ها و زمین را آفرید ..."[1] و خدا هرچه ساخته بود دید و همانا بسیار نیکو بود و شام بود و صبح بود روز ششم... "[2] و در روز هفتم خدا از همه کار خود که ساخته بود فارغ شد[3] و در روز هفتم از همه کار خود که ساخته بود آرامی گرفت. پس خدا روز هفتم را مبارک خواند و آنرا تقدیس نمود زیرا که در آن آرام گرفت از همه کار خود که خدا آفرید و ساخت"[4]

پس از شرح خلقت آدم و حوّا زندگانی نوح و ابراهیم و لوط و اسحق و یعقوب و یوسف و اسرائیل در باب دوم از سِفر خروج آیۀ 1 به بعد می فرماید: